henri jacobs

Dagelijks. Voor altijd.

Stel je het volgende voor: Een tafel ergens in Brussel wordt leeggemaakt. Potloden, pennen en kwasten worden netjes naast een gum en een mesje gelegd. Een lineaal, een passer, cirkelmallen. Inkt, waterverf. alles staat klaar. 

Op tafel ligt een vel papier van  24 x 32 centimeter. 

Henri gaat een tekening maken. Maar hij heeft geen onderwerp. Er zijn lijnen, van links onderin naar rechtsboven. De randen van het papier zijn de grenzen van de beweging. Nu lijkt het wel een oog. Er komt inkt bij, langzaamaan ontstaat de tekening.

Het begon met een opdracht die Henri aan zijn studenten gaf: Observeer als een camera. Zakelijk en gefocust. En teken dan iedere dag iets dat je opvalt, wat je zag, iets dat je dacht. Doe het snel en klein. 

De opdracht was bedacht om ze op gang te helpen, maar Jacobs werd zijn eigen student. Om gewoon aan een tafel te gaan zitten en stomweg te beginnen met tekenen voelde als een bevrijding . 
Alle onderwerpen worden gelijkwaardig, het patroon van de stoep, de filosofie van Nietzsche of zelfs verveling. Allemaal vinden ze hun weg naar een tekening.

Vrijheid vinden door discipline, de verrassing in routine en van een probleem een oplossing maken. Dit principe leverde 666 tekeningen in minder dan 10 jaar. In de blog die Henri bijhoudt zie je de plaatsen die hij bezoekt en hoe de beelden die hij vangt vertaald worden naar tekeningen. Zo vinden de patronen in de stoepen van Kolkata (India) hun weg naar een galerie in België.

https://henrijacobsjournaldrawings.blogspot.com/