frank lloyd wright

out of the box

In 1893 vond de wereldtentoonstelling plaats in Chicago. Het Japanse paviljoen (elk land presenteerde zichzelf in een paviljoen) bestond uit een reconstructie van de elfde-eeuwse Ho-o-den Tempel uit Kioto.

Frank Lloyd Wright was diep onder de indruk. In 1905 bracht Wright voor het eerst een bezoek aan Japan. Japan was voor Wright een openbaring: Hier zag hij een manier van leven en bouwen die overeenkwam met zijn ideaalbeeld van de moderne westerse maatschappij: 

"Eindelijk had ik één land op aarde aangetroffen waar eenvoud als natuurlijk gegeven het hoogste goed is. En vreemd genoeg ontdekte ik dat deze oude Japanse woning een perfect voorbeeld was van de moderne standaardisatie, die ik zelf had uitgewerkt. De vloermatten die verplaatsbaar zijn om schoongemaakt te worden, hebben alle de maten 3 bij 6 voet. Zowel grootte als vorm van alle huizen zijn bepaald door deze matten. De schuifwanden volgen de lijnen van de complete matten. En men spreekt altijd over een 9, een 16 of een 36 matten tellend huis, naar gelang de grootte"

Wright wilde de Japanse architectuur niet kopiëren. "Wij in het Westen", zo stelde hij, "zouden niet in Japanse huizen kunnen en moeten gaan wonen. Maar we zouden wel in huizen kunnen gaan wonen die gevormd zijn naar een ideaal dat minstens zo hoog en verfijnd is als dat van hen. Ik ben er zeker van dat het Westen deze inspiratiebron nodig heeft."

Wright nam een aantal uitgangspunten over van de Japanse architectuur, zoals eenvoud, openheid en het gebruik van (onbewerkte) natuurlijke materialen.

Door de Japanse architectuur en architectuurtheorie kwam Wright tot het inzicht dat een gebouw op de eerste plaats wordt bepaald door de ruimte, en niet door zijn begrenzingen (muren en dak). In zijn essay 'The destruction of the box' legde hij in verband met zijn Unity Temple uit "hoe de binnenruimte zich naar buiten opent en hoe buiten binnenkomt", een principe dat hij met enkele eenvoudige tekeningen illustreerde.

Deze architectuur maakt volgens Wright een einde aan de 'doos', het basisconcept van de Internationale Stijl, dat volgens hem veel te dwingend en beperkt was: "All architecture had been the box - a decorated box, or a box with its lid exaggerated, or a box with pilasters, but always a box."