elvira wersche




Weet je dat het roze zand uit Argentinië veel lastiger strooit dan het vrijwel net zo roze zand uit Italië? Wonderlijk toch?

Wersche verzamelt zelf zand, maar krijgt het ook wel aangeboden. Van vrienden of soms van onbekenden die weten van haar werk. Al haar zandpatronen - soms 15 bij 9 meter groot - hebben de cirkel als grondvorm. ,,Waarom? Dat is geïnspireerd op islamitische patronen. Die begreep ik in het begin absoluut niet, maar inmiddels wel - dankzij flink veel studie en het bijwonen van conferenties. Die cirkel wordt steevast als basis gebruikt voor hun schilderingen en mozaïeken en die gebruik ik in mijn zandwerken.

Het strooien, altijd met een of meerdere assistenten, gebeurt met een zeef - soms zelfs twee op elkaar - en uiterst geconcentreerd. In stilte: ,,Ja, daar kan ik geen muziek bij hebben, dat zou die sfeer kunnen verbreken." En nee, er is nog nooit een vogeltje op een werk geland, maar: Lachend: ,,Maar wel een kevertje. Zagen we kleine sporen door het zand..."

Zand is een nederig materiaal, zegt ze tussen twee verhalen door. ,,Maar, de menselijke geschiedenis is verzonken in aarde, in zand. Want de mensen, de dieren, de huizen: alles zit erin - letterlijk. Het is daarom zeer betekenisvol materiaal." Veel mensen kijken niet op die manier naar zand, maar als ze mijn werk hebben gezien, worden ze met die elementen geconfronteerd. Dat vind ik mooi, dat men de rijkdom van aarde ervaart en dat je er meer respect voor kunt opbrengen.

Ze heeft inmiddels meer dan 1500 soorten zand verzameld, kisten vol staan er in de opslag. Van het meest witte zand (uit een woestijn in Mexico) tot het diepste zwart (kool, van 1200 meter diepte in Dinslaken, Duitsland). En alle kleuren daartussen. Wersche maakt ook aquarellen, grote schilderijen op papier, met waterverf; ook weer patronen. Soms in één, soms in een baaierd aan kleur. 

,,Maar het liefste werk ik met zand. Ik hou van het lichamelijke, het vasthouden, het strooien... "