adrian paci

Verbannen. Losgerukt uit zijn natuurlijke omgeving. 'Het verhaal van een steen' is één van de videowerken van Adrian Paci. Maar gaat het wel over een steen? Paci spreekt over de transformatie van de steen naar westers model. Het alles overheersende ideaal in de vorm van een Griekse zuil. En toch.

'This transformation from, from something coming from nature. That you detached from that, from its context. And then through the action it becomes an expression of culture. So it's from nature. From nature going towards culture. And what is getting and what is losing in this transformation. So of course, the column that we see now it's nicely done, it's perfectly responding to a model. To a cultural model but at the same time it's losing something from, from its roughness, or its natural aspects'

Een transitie. Van natuur naar cultuur. Transitie staat centraal in Paci's werk. Zijn eigen ontworteling uit geboorteland Albanië, centraal. Paci gaat in op de radicale veranderingen in het land sinds de val van het communisme in 1991 toen Albanië voor het eerst in haar geschiedenis een democratie werd. Anarchie overviel het land, rellen en plunderingen braken uit. Uit angst voor de veiligheid van zijn jonge familie, besloot Paci in 1997 te verhuizen en een nieuw leven te beginnen in Milaan.

In zijn werk, of het nu tekeningen, video's of sculpturen zijn, beweegt hij zich vaak tussen het autobiografische, persoonlijke verhaal en het grotere collectieve narratief. In zijn video Albanian Stories (1997), gemaakt net na zijn aankomst in Milaan, filmt Paci zijn driejarige dochtertje Jolanda terwijl ze een sprookje vertelt aan haar poppen over een kat, een koe en een haan. Het verhaal ontroerde hem. Van oorsprong opgeleid als schilder, nam Paci voor het eerst een camera ter hand en maakte zijn eerste videowerk.

Het verhaal begint als een typisch kindersprookje. Wanneer er echter werkelijke feiten over de chaos in Albanië binnendringen in haar fantasierijke vertelling, slaat de realisatie toe dat hier iets anders aan de hand is. Het 'feel-good' gevoel dat men normaal gesproken krijgt bij de openhartige en innemende manier van vertellen van een kind, lost op wanneer Jolanda de komst van de "international forces" aankondigt die de dieren komen redden van "the dark forces". De zinspeling op de reële situatie in haar geboorteland is schrijnend, de zwaarte ervan staat in schril contrast tot de onschuld van het kind. Haar herinneringen aan de conflicten in Albanië zijn inmiddels geïncorporeerd binnen haar dagelijkse bestaan, feiten zijn omgezet in fantasie. De perceptie van het kind is ontroerend en benauwend tegelijkertijd. Het toont het existentiële aanpassingsvermogen van een mens in extreme omstandigheden.